تبلیغات
پندار

پندار
امروز همان فرداییست كه دیروز منتظرش بودیم... 
نویسندگان

روز معلم یادآور شکوه و عظمت زنان و مردان پاکباخته ای است که در طول تاریخ


در عرصه ی تعلیم و تربیت زیباترین جلوه های عشق و ایثار را به نمایش گذاشته اند .

معلمی شغل نیست . عشق است . ذوق است .ایثار و فداکاریست . اگر به


عنوان شغل به آن می نگری رهایش ساز


اگر کسی بتواند معلم خوبی باشد ، خیانت کرده است اگر به کار خوب دیگری

بپردازد . چرا که معلمی مقام پیغمبری و تعلیم مقام خدایی است .






[ چهارشنبه 24 اسفند 1390 ] [ 04:37 ب.ظ ] [ zahra amini ]
  

با یادت ای شادی بخش دلها

 

 

خواست خداوند ازما برخورد درست ومنطقی با زندگی است .

بیاموزیم که چگونه به این قدرت برتر که خویش را درزندگی واگذار اوکرده ایم ، اعتماد کنیم .

به نحوه عملکرد او با خویش توجه کنیم . بیاموزیم که به خود اعتماد کنیم  زیرا خداوند از طریق خود ما ، به ما رسیدگی می کند.




[ یکشنبه 21 اسفند 1390 ] [ 03:57 ب.ظ ] [ zahra amini ]

عاقبت یک روز مغرب محو مشرق می شود

عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق می شود

شرط می بندم زمانی که نه زود است و نه دیر

مهربانی حاکم کل مناطق می شود



[ پنجشنبه 18 اسفند 1390 ] [ 03:44 ب.ظ ] [ zahra amini ]
  بهار یعنی تولد دوباره، زندگی دوباره، در سینه ها باید آشیانهء از مهر و


دوستی بنا نمود و کینه، عداوت ، حسد و بد بینی را باید از خود دور ساخت.



                                                            بهار جان آمدنت را تبریك می گویم 
                                                       



[ پنجشنبه 18 اسفند 1390 ] [ 03:26 ب.ظ ] [ zahra amini ]
من از خدا خواستم

به من توان و نیرو دهد

و او بر سر راهم

مشکلاتی قرار داد ..

من از خدا خواستم

به من توان و نیرو دهد

و او بر سر راهم مشکلاتی

قرار داد تا نیرومند شوم.

من از خدا خواستم

به من عقل و خرد دهد

و او پیش پایم مسایلی

گذاشت تا آنها را حل کنم.

من از خدا خواستم

به من ثروت عطا کند

و او به من فکر داد

تا برای رفاهم بیش تر تلاش کنم.

من از خدا خواستم

به من شهامت دهد

و او خطراتی در زندگیم پدید آورد

تا بر آنها غلبه کنم.

من از خدا خواستم

به من عشق دهد

و او افراد زجر کشیده ای را نشانم داد

تا به آنها محبت کنم.

من از خدا خواستم

به من برکت دهد

و خدا به من فرصت هایی داد

تا از آنها بهره ببرم.





[ پنجشنبه 11 اسفند 1390 ] [ 05:01 ب.ظ ] [ zahra amini ]
         

                       
صدای زیبای آبشار نقره ای را با همین گوشهای تیزم می شنوم گویی که قطره قطره اش برایم حکم یک دریا دارند،صدایشان کردم آمدند وبرایم یک جام از آب گوارا آوردند،گفتم:مگر خودتان تشنه نیستید گفتند ما سیرابیم،اما تو هنوز رودخانه دلت کویر است،لیوان را گرفتم،نوشیدم آن را،گوارا بود وبه دلم نشست ودر همان لحظه دیدم صدایی دگر نمی شنوم،هر چه نگاه کردم آن همان قطرات آب را ندیدم، گفتم خدایا جرا اینگونه مرا تنها گذاردند چرا اینگونه سیراب شدم،اما مرا خواب کردند ورفتند،صدایی شنیدم به سویش دویدم ورسیدم،آریٍ،آری،این همان آبشار است ورفتم یک لیوان را در کنار سنگ ریزه های آبشار دیدم،دویدم،دویدم،آنقدر که دوباره تشنه شدم اما دیدم نوری کنارم ایستاده ،گفتم که هستی!:

                                                         


                                                               



[ پنجشنبه 11 اسفند 1390 ] [ 04:25 ب.ظ ] [ zahra amini ]
                                                                       

                                                   
                                                                داستان جالب


    برادرش آخرین خداحافظی اش را كرد و رفت ،رفت ودیگر ندیدش روزها چشمانش به در بود ،ناگهان صدایی شنید

صدای مادرش بود او گریه می كرد وبرای پسر عزیزش اشك می ریخت...آن صدای گریه مادر طوری بود كه همه دلشان به

حالش می سوخت  من كسی بودم كه تمام این لحظه های غمناك را دیدم وبرای شما آن را تعریف كردم اما نمی گویم كه

چه كسی تمام مدت چشمش به در بود....................



[ پنجشنبه 11 اسفند 1390 ] [ 03:40 ب.ظ ] [ zahra amini ]

مثل غریبه ها به شما خیره می شوم                   

از لا به لای پنجره ها خیره می شوم

از راه دور آمده ام پای بوستان

بر دستتان شبیه گدا خیره می شوم           

هر وقت آمدم سرت آقا شلوغ بود

بین صدای سوز ودعا خیره می شوم

تا چشم کار می کند این جا کبو تر است

چون کفتری به باب رضا خیره می شوم

اینجاست کعبه فقرا ، ثامن الحجج

هر لحظه بر مقام ومنا خیره می شوم

ای آفتاب طوس دلم شور می زند

از سمتتان به سمت خدا خیره می شوم

وقت وداع آمده است اما هنوز هم

بر گنبد بلند شما خیره می شوم 

            


[ یکشنبه 7 اسفند 1390 ] [ 03:51 ب.ظ ] [ zahra amini ]

می خواستم تو را خورشید بنامم از روشنایی منتشرت دیدم که خورشید سکه ی صدقه ای است که تو هر صبح ازجیب شرقی ات در می آوری دور سر عالم می چرخانی ودرصندوق مغرب می اندازی و بدین سان استواری جهان را تضمین می کنی .

می خواستم تورا آسمان بخوانم از وسعت آبی نگاهت دیدم که آسمان سجّاده ی کوچکی است که تو برای عبادت مدامت زیر پا می افکنی .

به اینجا رسیدم که زیبا ترین وزیبنده ترین نام همان است که خدا برای تو برگزیده است ای کریم ترین بخشنده ی روی زمین ، ای رضا ...





[ یکشنبه 7 اسفند 1390 ] [ 03:50 ب.ظ ] [ zahra amini ]


                               پدرم نگاه تو مرا دواست



                                                                  نوازشت مرا شفاست



 

 پدرم چه بگویم دوستت دارم خداكنه سالیان سال سایه ات بالای  سرم  باشد






[ پنجشنبه 4 اسفند 1390 ] [ 04:31 ب.ظ ] [ zahra amini ]
                                                   در چشم های مادر



                                                   صد دشت آفتابی


                                                   صدكوهسار پر برف


                           
                                                      صد آسمان آبی


                                                    در چشم های مادر


                                                    خوبی ومهربانی


                                                    درچشم های مادر


                                                         آواز باد و باران


                                                      شادابی هزاران


                                                       گلزار در بهران


                                                     در چشم های مادر

                                         
                                                         امید وشادمانی

                                                      




[ سه شنبه 2 اسفند 1390 ] [ 05:58 ب.ظ ] [ zahra amini ]
           ایرانیان دربرابر تورانیان پایداری می كردند اما پیروزی بر آنان بسیار مشكل بود.آنان از پیروزی ناامید واز ننگ شكست

اندوهگین شده بودند روزگار به سختی می گذشت و چاره ای جز بردباری نبود .آخرین فرمان آخرین تحقیر ،مرز را پرواز تیری

می دهد سامان گر به نزدیكی فرود آید خانه مان تنگ آرزومان كور ور بپرد دور تا كجا تا چند؟آرش با قدم های محكم از كوه

بالا رفت .بالای تخته سنگی ایستاد، بازوان وتن نیرومند خود را  به همه نشان داد وگفت خوب ببینید در بدن من هیچ نقص

وعیبی نیست اما خوب می دانم چون تیر از كمان رها شود همه نیروی من از تن بیرون خواهد رفت. من جان خود را در تیر

خواهم گذاشتوبرای سربلندی ایران فدا خواهم كرد سنگ ها دره ها چشمه ها نیز هم صدا با ان ها می گویند

(آرش،آرش)



[ سه شنبه 2 اسفند 1390 ] [ 05:14 ب.ظ ] [ zahra amini ]
نظرات
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

قالب بلاگفا حافظ پارس خودرو